Η επιχειρηματικότητα συχνά παρουσιάζεται ως ένας άμεσος δρόμος προς την οικονομική ελευθερία και την προσωπική καταξίωση. Ωστόσο, πίσω από τη λάμψη των startups και των ψηφιακών νομάδων, κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα: το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων εγχειρημάτων καταρρέει εντός της πρώτης πενταετίας. Η αιτία; Μια επικίνδυνη μείξη επιπολαιότητας και ελλιπούς διαχείρισης ρίσκου.

1. Η Παγίδα της “Εύκολης” Επιχειρηματικότητας

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας είναι η ρομαντικοποίηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Κοινωνικά δίκτυα και “μέντορες” χωρίς υπόβαθρο καλλιεργούν την αντίληψη ότι η ίδρυση μιας επιχείρησης είναι μια απλή διαδικασία που απαιτεί μόνο “πάθος” και “θέληση”.

• Η πραγματικότητα: Η επιχειρηματικότητα είναι μια άσκηση υψηλής πειθαρχίας, σύνθετων στρατηγικών αποφάσεων και αδιάκοπης επίλυσης προβλημάτων.
• Η συνέπεια: Η πεποίθηση ότι “είναι εύκολο” οδηγεί σε ανεπαρκή προετοιμασία, έλλειψη κεφαλαιακής επάρκειας και τελικά στην αποτυχία μόλις εμφανιστούν τα πρώτα σοβαρά εμπόδια.

2. Το Ρίσκο: Ο Αόρατος Παράγοντας

Η κρισιμότερη παράλειψη των σύγχρονων στελεχών και επιχειρηματιών είναι η απουσία βαθιάς ανάλυσης ρίσκου πριν από κάθε κίνηση. Συχνά, η λήψη αποφάσεων βασίζεται στον ενθουσιασμό ή σε επιφανειακά δεδομένα, αγνοώντας τις μεταβλητές που μπορούν να ανατρέψουν το πλάνο.

“Επιχειρηματικότητα δεν σημαίνει να παίρνεις ρίσκα τυφλά, αλλά να διαχειρίζεσαι το ρίσκο με χειρουργική ακρίβεια.”

Τα τρία επίπεδα του παραμελημένου ρίσκου:

1. Στρατηγικό Ρίσκο: Η είσοδος σε αγορές χωρίς πραγματική κατανόηση του ανταγωνισμού ή των αναγκών του καταναλωτή.
2. Λειτουργικό Ρίσκο: Η αδυναμία των υποδομών να υποστηρίξουν την ανάπτυξη.
3. Χρηματοοικονομικό Ρίσκο: Η υποτίμηση των εξόδων και η υπερεκτίμηση των αναμενόμενων εσόδων.

3. Από την Επιπολαιότητα στη Βιωσιμότητα

Η μετάβαση από μια αποτυχημένη προσπάθεια σε μια υγιή επιχείρηση απαιτεί την εγκατάλειψη της επιπολαιότητας. Η σοβαρή ανάλυση ρίσκου είναι η δικλείδα ασφαλείας της.

Κάθε κίνηση πρέπει να συνοδεύεται από ένα απλό ερώτημα: “τι θα μπορούσε να πάει στραβά;” και από εναλλακτικά σενάρια. Η παραδοχή ότι η επιχειρηματικότητα είναι δύσκολη δεν είναι απαισιοδοξία· είναι ο μόνος τρόπος για να χτιστεί κάτι που θα αντέξει στον χρόνο.

Η προσωπική μου γνώμη

Η αποτυχία δεν είναι απαραίτητα μοιραία, αλλά η αποτυχία λόγω άγνοιας κινδύνου και έπαρσης είναι αδικαιολόγητη. Στον επιχειρηματικό στίβο, η επιτυχία δεν ανήκει σε αυτούς που τη θεωρούν εύκολη, αλλά σε εκείνους που σέβονται τη δυσκολία της και προετοιμάζονται για το χειρότερο σενάριο, επιδιώκοντας το καλύτερο.